Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2020

Εσωτερική επαφή με Διδασκάλους ή Πλάνη του αστρικού πεδίου;

 

«Ο Διδάσκαλος δεν μου πρόσφερε λύση για κανένα από τα προβλήματά μου και δεν μου είπε τι να κάνω. Οι Διδάσκαλοι ποτέ δεν το κάνουν αυτό. Ποτέ δεν λένε σε ένα μαθητή τι να κάνει ή που να πάει και πώς να χειριστεί μια κατάσταση, παρά τις αερολογίες που λένε οι αγαθοί, καλοπροαίρετοι οπαδοί.

Ο Διδάσκαλος είναι ένας πολυάσχολος εκτελεστής και το έργο του είναι η παγκόσμια διεύθυνση. Ποτέ δεν τρέχει εδώ και εκεί, συζητώντας γλυκανάλατες κοινοτοπίες με μετριώτατους ανθρώπους, των οποίων η επιρροή είναι μηδαμινή, και η δύναμη προσφοράς υπανάπτυκτη.

Το αναφέρω αυτό, γιατί είναι ένα από τα πράγματα που πρέπει να πάψουν να αντιμετωπίζονται με ελαφρότητα, γιατί έχουν οδηγήσει σε σφάλματα πολλούς καλούς ανθρώπους . Μαθαίνουμε να γινόμαστε Διδάσκαλοι, με το να κυριαρχούμε στα δικά μας προβλήματα, με το να διορθώνουμε τα ίδια μας τα λάθη, με το να σηκώνουμε μερικά από τα φορτία της ανθρωπότητας και με το να ξεχνάμε τον εαυτό μας.»

Alice Bailey – Η ατέλειωτη αυτοβιογραφία

 

 

«Πραγματεύομαι αυτά τα προβλήματα λόγω της μεγάλης διάδοσής τους αυτή την εποχή, που οφείλεται στις δραστηριότητες διαφόρων θρησκευτικά ή ψυχολογικά υποκινούμενων ομάδων.
Tο Πρόβλημα της Καθοδήγησης είναι ιδιαζόντως δύσκολο στο χειρισμό του, γιατί εδράζεται σε μια έμφυτη ενστικτώδη αναγνώριση του γεγονότος του Θεού και του Σχεδίου του Θεού. Αυτή την έμφυτη, ενστικτώδη, πνευματική αντίδραση εκμεταλλεύονται σήμερα πολλοί καλοπροαίρετοι αναμορφωτές οι οποίοι δεν έχουν δώσει ωστόσο πραγματική προσοχή στο ζήτημα ή στα φαινόμενα της εξωτερικής ανταπόκρισης σε μια υποκειμενική παρόρμηση. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων είναι τυφλοί οδηγοί τυφλών.
Θα μπορούσαμε να ορίσουμε το πρόβλημα της καθοδήγησης σαν πρόβλημα της μεθόδου με την οποία ο άνθρωπος δια των διαδικασιών αυθυποβολής βυθίζεται σε μια κατάσταση αρνητικότητας κι (ενόσω βρίσκεται σ’ αυτή την κατάσταση) αποκτά επίγνωση ροπών, παρορμήσεων, φωνών, σαφώς εντυπωνόμενων εντολών, αποκαλύψεων των γραμμών συμπεριφοράς που πρέπει να επιδιώξει ή της σταδιοδρομίας που πρέπει να ακολουθήσει, συν μια γενική ένδειξη των γραμμών δραστηριότητας που ο “Θεός” προτείνει στο προσηλωμένο, αρνητικό, δεκτικό υποκείμενο.

Θα δούμε αυτή την τάση για υποκειμενική καθοδήγηση κάποιου είδους να αναπτύσσεται όλο και περισσότερο, καθώς η ανθρωπότητα θα προσανατολίζεται υποκειμενικότερα, θα αποκτά σαφέστερη επίγνωση των βασιλείων της εσώτερης ύπαρξης και θα κλίνει περισσότερο προς τον κόσμο της έννοιας. Γι’ αυτό το λόγο επιθυμώ να κάνω μια σχετικά προσεκτική ανάλυση των πιθανών πηγών καθοδήγησης, έτσι ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να γνωρίζουν ότι το όλο θέμα είναι πιο αχανές και πιο περίπλοκο απ’ ό,τι νόμιζαν κι ότι θα ήταν σημάδι σοφίας να εξακριβώνουν την προέλευση της καθοδήγησης που είχαν κι έτσι να γνωρίζουν με μεγαλύτερη σαφήνεια την κατεύθυνση στην οποία οδηγούνται. Μην ξεχνάτε ότι η τυφλή, άλογη υποβολή κάποιου σε καθοδήγηση (όπως ασκείται προς το παρόν) καθιστά τελικά τον άνθρωπο ένα αρνητικό, εντυπώσιμο αυτόματο. Αν αυτό επικρατήσει παγκόσμια και οι τωρινές μέθοδοι αποβούν εδραιωμένες συνήθειες, η φυλή θα στερηθεί το πιο θείο απόκτημά της, δηλαδή την ελεύθερη βούληση. Ωστόσο δεν υπάρχει άμεσος κίνδυνος για κάτι τέτοιο, αν οι νοήμονες άνδρες και γυναίκες του κόσμου σκεφθούν διεξοδικά αυτό το πρόβλημα.
Η ζωή δεν απαιτεί συναίνεση και αποδοχή. Aπαιτεί δραστηριότητα, το χωρισμό των καλών κι ανώτερων αξιών από τις ανεπιθύμητες, την καλλιέργεια εκείνου του πνεύματος του αγώνα που θα επιφέρει οργάνωση, κατανόηση και μια τελική ανάδυση σ’ ένα βασίλειο χρήσιμης πνευματικής δραστηριότητας.

Ανυπομονώ να αντιληφθούν οι αναγνώστες μου ότι το πεπρωμένο ποτέ δεν προόρισε τον άνθρωπο να είναι ένα αβοήθητο θύμα των περιστάσεων ή το αυτοϋπνωτισμένο όργανο μιας διακηρυχθείσας, αλλά μη αναπτυγμένης, θειότητας. O άνθρωπος προορίζεται να είναι ο νοήμων ρυθμιστής του δικού του πεπρωμένου και ο συνειδητός εκφραστής της έμφυτης θειότητάς του, του ένδον Θεού.
Οι σχολές των εσωτεριστών, των θεοσόφων και των ροδοσταύρων έχουν τις δικές τους μορφές αυτής της πλάνης της καθοδήγησης. Υποβιβάζουν το σπουδαστή σε μια κατάσταση όπου καθοδηγείται και διευθύνεται από απατηλές φωνές. Συχνά οι αρχηγοί της οργάνωσης ισχυρίζονται ότι είναι σε άμεση επικοινωνία με ένα Διδάσκαλο ή με ολόκληρη την Ιεραρχία των Διδασκάλων από τους Oποίους λαμβάνονται διαταγές. Oι διαταγές αυτές διαβιβάζονται στις τάξεις των μελών της οργάνωσης κι αναμένεται απ’ αυτά πρόθυμη και αναντίρρητη υπακοή. Πολλές απ’ τις ψυχολογικές δυσχέρειες που απαντώνται στις λεγόμενες εσωτερικές ομάδες μπορούν ν’ αναχθούν σ’ αυτή τη στάση και στη διατήρηση για το νεόφυτο της απατηλής ελπίδας ότι θα ακούσει την φωνή του Διδασκάλου.

Ως προς αυτή δεν μπορώ παρά να επαναλάβω εντονότερα τα εξής γεγονότα:

1. Ότι ο στόχος κάθε διδασκαλίας που δίνεται στις πραγματικές εσωτερικές σχολές είναι να θέσει τον άνθρωπο συνειδητά σε επαφή με τη δική του ψυχή κι όχι με το Διδάσκαλο.
2. Ότι ο Διδάσκαλος και η Ιεραρχία των Διδασκάλων εργάζονται μόνο στο πεδίο της ψυχής σαν ψυχές με ψυχές.
3. Ότι η συνειδητή ανταπόκριση στην ιεραρχική εντύπωση και στο ιεραρχικό σχέδιο εξαρτάται από την ευαίσθητη αντίδραση που μπορεί να αναπτυχθεί και να γίνει μόνιμη ανάμεσα στην ψυχή του ανθρώπου και τον εγκέφαλό του μέσω του νου του.
4. Ότι πρέπει να έχουμε κατά νου τα ακόλουθα σημεία:

 Όταν ο άνθρωπος έχει συνειδητή επίγνωση του εαυτού του σαν ψυχής, τότε μπορεί να είναι σε επαφή με άλλες ψυχές.
 Όταν είναι συνειδητά μαθητής, τότε είναι σ’ επαφή και μπορεί να συνεργάζεται νοημόνως με άλλους μαθητές.
 Όταν είναι μυημένος, οι άλλοι μυημένοι αποβαίνουν γεγονότα στη ζωή και τη συνείδησή του.
 Όταν είναι Διδάσκαλος, η ελευθερία της Βασιλείας των Ουρανών είναιØ δική του κι εργάζεται συνειδητά ως ένα από τα πρεσβύτερα μέλη της Ιεραρχίας.
Όμως – κι αυτό έχει πρωταρχική σημασία – όλες αυτές οι διαφοροποιήσεις σχετίζονται με βαθμίδες έργου κι όχι με βαθμίδες προσώπων· υποδεικνύουν ψυχικές διευρύνσεις, αλλά όχι διαβαθμισμένες επαφές με προσωπικότητες. Ανάλογα με την αντιληπτή ψυχική ανάπτυξη πάνω στο φυσικό πεδίο, θα είναι και η ανταπόκριση στον κόσμο των ψυχών, του οποίου η απόκρυφη Ιεραρχία είναι η καρδιά και ο νους.

Συνεπώς, η καθοδήγηση στην οποία ανταποκρίνονται συχνά οι οπαδοί πολλών εσωτερικών σχολών δεν είναι εκείνη της Ιεραρχίας αλλά εκείνη της αστρικής αντανάκλασης της Ιεραρχίας· ανταποκρίνονται συνεπώς σε μια απατηλή, διαστρεβλωμένη, ανθρωποποίητη παρουσίαση ενός μεγάλου πνευματικού γεγονότος. Θα μπορούσαν, αν το ήθελαν, ν’ ανταποκριθούν στην πραγματικότητα.
Εκτός από τις κοινές αποκρυφιστικές και εσωτερικές σχολές που βρίσκονται σήμερα στον κόσμο, υπάρχουν ομάδες ανθρώπων καθώς και μεμονωμένα άτομα που ασκούν διάφορες μορφές διαλογισμού και γιόγκα. Μερικοί απ’ αυτούς τους ανθρώπους εργάζονται με πραγματική γνώση κι επομένως με ασφάλεια· άλλοι έχουν βαθιά άγνοια όχι μόνο των τεχνικών και μεθόδων αλλά και των αποτελεσμάτων που πρέπει ν’ αναμένονται απ’ τις προσπάθειές τους. Αποτελέσματα θα υπάρξουν αναπόφευκτα και το κύριο αποτέλεσμα είναι να στρέψουν τη συνείδηση προς τα μέσα, να αναπτύξουν το πνεύμα της ενδοσκόπησης και να προσανατολίσουν τον άνδρα ή τη γυναίκα στους εσώτερους υποκειμενικούς κόσμους και στα λεπτοφυέστερα πεδία ύπαρξης – συνήθως το αστρικό βασίλειο και σπάνια τον αληθινό πνευματικό κόσμο των ψυχών. Η νοητική φύση σπάνια γίνεται επικλητή και οι διαδικασίες που ακολουθούνται καθιστούν συνήθως αρνητικά και ήρεμα τα εγκεφαλικά κύτταρα, ενώ ο νους παραμένει αδρανής και συχνά μη αφυπνισμένος. Η μόνη περιοχή της συνείδησης που παραμένει συνεπώς ορατή είναι η αστρική. O κόσμος των φυσικών και απτών αξιών αποκλείεται· ο νοητικός κόσμος αποκλείεται εξίσου. Σας ζητώ να συλλογισθείτε αυτή τη δήλωση.

Έχει λοιπόν πραγματική αξία να μελετήσουμε τις πηγές από τις οποίες μπορεί να προέρχεται ένα μεγάλο μέρος αυτής της λεγόμενης “καθοδήγησης”. Χάρη σαφήνειας κι εντύπωσης προτείνω να απαριθμήσω αυτές τις πηγές πολύ σύντομα και χωρίς εκτενή σχόλια. Αυτό θα δώσει την ευκαιρία στον ειλικρινή και νοήμονα ερευνητή ν’ αντιληφθεί ότι το όλο θέμα είναι εκτενέστερο και πολύ πιο σπουδαίο απ’ ό,τι εικάζεται και μπορεί να οδηγήσει σε πιο προσεκτική ανάλυση των “τύπων καθοδήγησης” και στην κατανόηση των πιθανών καθοδηγητικών πρακτόρων των οποίων μπορεί να πέσει θύμα ο φτωχός και αδαής νεόφυτος:

1. Καθοδήγηση ή οδηγίες που προέρχονται από τον άνδρα ή τη γυναίκα στο φυσικό πεδίο, στον οποίο προσβλέπει για βοήθεια το καθοδηγούμενο πρόσωπο. Είναι σε μεγάλο βαθμό εγκεφαλική σχέση, ηλεκτρικής φύσης, που εδραιώνεται με συνειδητές επαφές στο φυσικό πεδίο και υποβοηθείται πολύ από το γεγονός ότι ο νεόφυτος γνωρίζει πολύ καλά τι ακριβώς θα έλεγε ο καθοδηγητής του σε κάθε δεδομένη περίσταση.

2. Η ενδοστρεφής στάση του νεόφυτου ή του μυστικιστή φέρνει στην επιφάνεια όλη την υποσυνείδητη “ζωή της επιθυμίας” του. Καθώς έχει μυστικιστική κλίση και πιθανόν ανατείνει κανονικά στο καλό και τη ζωή του πνεύματος, αυτή παίρνει τη μορφή ορισμένων εφηβικών τάσεων για θρησκευτική δραστηριότητα και πρακτικές. Όμως τις ερμηνεύει με όρους μιας σαφώς εξωτερικής καθοδήγησης και τις διατυπώνει στον εαυτό του με τέτοιο τρόπο που γίνονται για τον ίδιο η Φωνή του Θεού.

3. Η ανάκτηση παλαιών πνευματικών εφέσεων και τάσεων που προέρχονται από μια προηγούμενη ζωή ή ζωές. Αυτές είναι βαθιά κρυμμένες στη φύση του αλλά μπορούν να βγουν στην επιφάνεια μέσω ομαδικής διέγερσης. Έτσι ανακτά πνευματικές στάσεις και επιθυμίες οι οποίες σ’ αυτή τη ζωή δεν έχουν κάνει ως τώρα την εμφάνισή τους. Tου φαίνονται τελείως νέες και πρωτοφανείς και τις θεωρεί σαν θείες εντολές που έρχονται απ’ το Θεό.

4. H καταγραφόμενη “καθοδήγηση” μπορεί επίσης να είναι απλώς μια ευαισθησία σε φωνές και εντολές και καλοπροαίρετες προθέσεις αγαθών ανθρώπων που βρίσκονται στο δρόμο της επιστροφής σε ενσάρκωση. Tο πνευματικό δίλημμα της φυλής σήμερα προκαλεί τη γοργή επιστροφή πολλών προχωρημένων ψυχών στη ζωή του φυσικού πεδίου. Καθώς αιωρούνται στο μεταίχμιο της εξωτερικής ζωής, περιμένοντας τη στιγμή να ξαναγεννηθούν, προσεγγίζονται συχνά υποκειμενικά και ασυνείδητα από ανθρώπινα όντα σε ενσάρκωση, ιδιαίτερα τη νύχτα οπότε η συνείδηση βρίσκεται εκτός του φυσικού σώματος. Όσα λένε και διδάσκουν (συχνά καλά, συνήθως αδιάφορα σε ποιότητα και μερικές φορές τελείως αδαή) τα θυμάται ο νεόφυτος στις αφυπνισμένες ώρες της συνείδησης και τα ερμηνεύει σαν τη φωνή του Θεού που καθοδηγεί.

5. H καθοδήγηση μπορεί επίσης να έχει αστρική, συναισθηματική φύση και να είναι αποτέλεσμα επαφών που έκανε ο ζηλωτής (σταθερός στην έφεσή του αλλά αδύναμος στη νοητική του πόλωση) πάνω στο αστρικό πεδίο. Χρωματίζονται όλες από γοητεία και πολλοί καλοπροαίρετοι αρχηγοί ομάδων και οργανώσεων παίρνουν την έμπνευσή τους απ’ αυτές τις πηγές. Σ’ αυτές δεν υπάρχει αληθινή μόνιμη θεία καθοδήγηση. Μπορεί να είναι τελείως αβλαβείς, συμπαθητικές, ευγενικές και καλοπροαίρετες· μπορεί να τροφοδοτούν τη συναισθηματική φύση, να αναπτύσσουν υστερία ή έφεση· μπορεί να αναπτύσσουν τις φιλόδοξες τάσεις του θύματός τους και να το οδηγούν στις παρόδους της πλάνης. Όμως δεν είναι η φωνή του Θεού, ούτε οποιουδήποτε Mέλους της Ιεραρχίας, ούτε έχουν θεία φύση, όπως δεν είναι κατ’ ανάγκη θεία η φωνή οποιουδήποτε δασκάλου στο φυσικό πεδίο.

6. Η αποτυπωνόμενη καθοδήγηση μπορεί επίσης να είναι αποτέλεσμα του τηλεπαθητικού συντονισμού του ανθρώπου με τη διάνοια ή τις διάνοιες άλλων. Αυτό συμβαίνει συχνά στους πιο νοήμονες τύπους και σ’ όσους έχουν νοητική εστίαση. Είναι μια μορφή άμεσης αλλά ασυνείδητης τηλεπάθειας. Επομένως η καθοδήγηση προέρχεται από άλλες διάνοιες ή από τον εστιασμένο ομαδικό νου κάποιας ομάδας εργατών με τους οποίους ο άνθρωπος μπορεί να έχει μια αντιληπτή ή μη αντιληπτή συγγένεια. Έτσι η παρεχόμενη καθοδήγηση μπορεί να μεταδίδεται συνειδητά ή ασυνείδητα και μπορεί να είναι σε ποιότητα καλή, κακή ή αδιάφορη.

7. O νοητικός κόσμος καθώς και ο αστρικός κόσμος είναι γεμάτοι σκεπτομορφές κι αυτές μπορούν να προσεγγισθούν απ’ τον άνθρωπο και να ερμηνευθούν σαν παρέχουσες καθοδήγηση. Αυτές οι σκεπτομορφές μπορούν να χρησιμοποιηθούν κατά καιρούς απ’ τους Οδηγούς της φυλής για να βοηθήσουν ή να καθοδηγήσουν την ανθρωπότητα. Μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν από ανεπιθύμητες οντότητες και δυνάμεις. Μπορούν λοιπόν να είναι πολύ χρήσιμες, αλλά όταν ερμηνεύονται από τον άνθρωπο ότι ενσωματώνουν θεία καθοδήγηση κι ότι συνιστούν αλάνθαστο οδηγό (απαιτώντας έτσι κι εφελκύοντας τυφλή και αναντίρρητη αποδοχή) αποβαίνουν απειλή για την ελεύθερη δράση της ψυχής και δεν έχουν καμιά αληθινή αξία.

8. Καθοδήγηση μπορεί λοιπόν να έλθει από κάθε είδος και τύπο ένσαρκου ή άσαρκου ανθρώπου, που κυμαίνεται σε χαρακτήρα απ’ τον πολύ καλό ως τον πολύ κακό. Μπορεί να περιλαμβάνει τη βοήθεια που προσφέρεται από πραγματικούς μυημένους και μύστες, μέσω των εργαζόμενων μαθητών και ζηλωτών τους, στις νοητικές και αστρικές δραστηριότητες των συνήθων νοημόνων ανδρών και γυναικών, συμπεριλαμβανομένου του προσώπου με συναισθηματικό και ιδιοτελή προσανατολισμό. Πρέπει να θυμάστε πως κανένας αληθινός μυημένος ή μαθητής δεν επιδιώκει ποτέ να ελέγξει οποιοδήποτε πρόσωπο ούτε να του υποδείξει υπό μορφή ρητής εντολής οποιαδήποτε πράξη που πρέπει να κάνει. Όμως πολλοί άνθρωποι συντονίζονται με τη διδαχή που δίνεται από εξασκημένες διάνοιες σε μαθητές, ή αποτυπώνουν τηλεπαθητικά τις ισχυρές σκεπτομορφές που δημιουργούνται από τους στοχαστές του κόσμου ή τα Mέλη της Ιεραρχίας, απ’ όπου και οι πολλές παρερμηνείες και οι λεγόμενες καταγραφείσες καθοδηγήσεις. Οι άνθρωποι οικειοποιούνται μερικές φορές εκείνο που προορίζεται για κάποιο όμιλο, ή μια νύξη που δίνει ο Διδάσκαλος σ’ ένα μαθητή.

9. Καθοδήγηση έρχεται επίσης από την ισχυρή, ολοκληρωμένη προσωπικότητα του ανθρώπου και συχνά αποτυγχάνει να την αναγνωρίσει για ό,τι είναι. H φιλοδοξία, η επιθυμία ή οι αλαζονικές προθέσεις μιας προσωπικότητας μπορούν να κατέλθουν απ’ το νοητικό σώμα και να εντυπωθούν στον εγκέφαλο κι όμως ο άνθρωπος στην εγκεφαλική αυτή συνείδηση μπορεί να θεωρήσει ότι προέρχονται από κάποια εξωτερική πηγή. Ωστόσο, συνεχώς ο φυσικός άνθρωπος ανταποκρίνεται στις εντολές και τις παρωθήσεις της προσωπικότητάς του.

Αυτό συμβαίνει συχνά σε τρεις τύπους ανθρώπων:
α. Σ’ όσους το εγώ ή η προσωπικότητα είναι στην έκτη ακτίνα.
β. Σ’ όσους αφέθηκαν ανοικτοί στις γοητείες του αστρικού πεδίου δια της υπερδιέγερσης του ηλιακού πλέγματος.
γ. Σ’ όσους είναι δεκτικοί για τον έναν ή τον άλλο λόγο στην αποχωρούσα Ιχθυακή ενέργεια.

10. Καθοδήγηση μπορεί να έλθει, όπως ξέρετε καλά, από την ψυχή του ανθρώπου, όταν μέσω διαλογισμού, πειθαρχίας και υπηρεσίας εδραιώσει επαφή κι επομένως υφίσταται ένας άμεσος αγωγός επικοινωνίας από την ψυχή στον εγκέφαλο μέσω του νου. Όταν είναι διαυγής κι άμεση, είναι αληθινή θεία καθοδήγηση κι έρχεται από την εσώτερη θειότητα. Όμως μπορεί να διαστρεβλωθεί και να παρερμηνευθεί αν ο νους δεν είναι αναπτυγμένος, ο χαρακτήρας δεν είναι καθαρμένος κι ο άνθρωπος δεν είναι ελεύθερος από τον ακατάλληλο έλεγχο της προσωπικότητας. O νους πρέπει να κάνει σωστή εφαρμογή της μεταδοθείσας αλήθειας ή οδηγίας. Όταν υπάρχει αληθινή κι ορθή κατανόηση της εσώτερης θείας φωνής, τότε – και μόνο τότε – έχετε αλάνθαστη καθοδήγηση και η φωνή του εσώτερου Θεού μπορεί τότε να μιλήσει με διαύγεια στο όργανό της, τον άνθρωπο πάνω στο φυσικό πεδίο.

11. Όταν η τελευταία αυτή μορφή καθοδήγησης εδραιωθεί, σταθεροποιηθεί, γαλουχηθεί, αναπτυχθεί και κατανοηθεί, τότε άλλες μορφές πνευματικής καθοδήγησης καθίστανται δυνατές. O λόγος γι’ αυτό είναι ότι θα περάσουν ή θα υποβληθούν στο κριτήριο αξιών που συνιστά ο παράγοντας της καθαυτής ψυχής. Η επίγνωση της ψυχής είναι μέρος κάθε επίγνωσης. Η αναγνώριση της ψυχικής αυτής επίγνωσης είναι ένα βαθμιαίο και προοδευτικό γεγονός όσον αφορά τον άνθρωπο πάνω στο φυσικό πεδίο. Τα εγκεφαλικά κύτταρα πρέπει να αφυπνισθούν βαθμιαία και ν’ αναπτυχθεί η σωστή ερμηνευτική ανταπόκριση. Καθώς, λόγου χάρη, ο άνθρωπος αποκτά επίγνωση του Σχεδίου του Θεού, μπορεί να θεωρήσει ότι αυτό το Σχέδιο του μεταδίδεται από ένα Διδάσκαλο ή κάποιο Mέλος της Ιεραρχίας· μπορεί να θεωρήσει ότι η γνώση φτάνει σ’ αυτόν μέσω της δικής του απευθείας επαφής με μια σκεπτομορφή του Σχεδίου. Aν κατορθώσει κι ερμηνεύσει αυτή τη γνώση μ’ έναν αληθινά ορθό τρόπο, απλώς επιτυγχάνει ν’ αναγνωρίσει κατ’ ανάγκη εκείνο που η ψυχή του αναπόφευκτα γνωρίζει, επειδή η ψυχή του είναι μια όψη της Παγκόσμιας ψυχής και ακέραιο μέρος της πλανητικής Ιεραρχίας.

 

Alice Bailey - Εσωτερική Ψυχολογία







Τρίτη, 30 Ιουλίου 2019

Η Διατροφή μας στην 4η Διάσταση


«Η αυστηρή χορτοφαγία θα είναι  βασική προϋπόθεση για την είσοδο στη Νέα Εποχή.  Όταν η Γη βρίσκεται σε ένα ανώτερο επίπεδο δε θα σφάζονται αθώα ζώα για το κρέας τους και αυτά δε θα φοβούνται τους ανθρώπους.   Θα υπάρξουν πάλι καλές σχέσεις, αρμονία και επικοινωνία ανάμεσα στα ζώα και τους ανθρώπους.
Υπάρχει βαρύ καρμικό φορτίο στους ανθρώπους που εκτρέφουν ζώα για σφαγή και σ’ αυτούς που δουλεύουν στη βιομηχανία συσκευασίας κρέατος.  Γι’ αυτούς που τρώνε το κρέας, που είναι διαποτισμένο με τον τρόμο και την απόγνωση των ζώων που σφάζονται, το καρμικό φορτίο αντιμετωπίζεται με ασθένειες, αδυναμία, πρόωρο γήρας και πρόωρο θάνατο (ο θάνατος έρχεται πιο νωρίς απ’ ό,τι αν δεν έτρωγαν κρέας).
Όπως μας δίδαξε ο Ιλαρίων, το ήπαρ έχει τη δυνατότητα να ανακυκλώνει όλες τις πρωτεϊνες του σώματος, όταν αυτή η λειτουργία αποκατασταθεί μετά τη διακοπή της κατανάλωσης μεγάλων ποσοτήτων πρωτεϊνών.  Για τον μέσο άνθρωπο των βιομηχανικών χωρών του κόσμου, που καταναλώνει πολύ κρέας, χρειάζεται μια μεταβατική περίοδος 12 ή 18 μηνών, πριν υιοθετηθεί μια αυστηρά χορτοφαγική δίαιτα.  Όταν απεξαρτηθεί κάποιος από όλες τις πηγές κρέατος, η ημερήσια κατανάλωση πρωτεϊνών που είναι απαραίτητη στον οργανισμό αντιστοιχεί σε 6-8 φιστίκια την ημέρα και μπορεί να προέρχεται μόνο από φυτικές τροφές.
Οι παραγωγοί και επεξεργαστές κρέατος παραπλανούν τον κόσμο λέγοντας ότι το σώμα χρειάζεται μεγάλες ποσότητες ζωικών πρωτεϊνών, αλλά αυτό είναι ένα ψέμα που οφείλεται στην πλεονεξία τους.  Oι δεκάδες εκατομμύρια βραχμάνοι στην Ινδία είναι εξ ολοκλήρου χορτοφάγοι και είναι δυνατοί και υγιείς, όπως και οι άνθρωποι σε άλλες κοινωνίες.  Τα δυνατότερα ζώα στη Γη τρώνε μόνο χορτο, φύλλα, βλαστούς και σπόρους, ενώ η φυσιολογία και ανατομία τους διαφέρει ελάχιστα από αυτή των ανθρώπων.  Αυτά τα ζώα είναι μεταξύ άλλων το βουβάλι, ο τάρανδος, το άλογο, ο ταύρος και ο ελέφαντας.  Όταν οι άνθρωποι γίνουν αυστηρά χορτοφάγοι θα έχουν καλύτερη υγεία, ζωτικότητα, δύναμη, μακροζωία, καλύτερο κάρμα και υψηλότερη δόνηση.
Η νηστεία επί 2-3 μέρες κάθε λίγους μήνες συνιστάται για την απομάκρυνση των συσσωρευμένων τοξινών μέσω του λεμφικού συστήματος.  Νηστεία βασισμένη στους χυμούς φρούτων συνιστάται γι’ αυτούς που δεν έχουν νηστέψει πολύ στη ζωή τους.  Η ανάγκη για νερό αυξάνεται, καθώς αυξάνεται η δόνησή σας.  Καλό είναι να αποφεύγετε τον καφέ, το ξίδι, τη λευκή ζάχαρη και τα τηγανισμένα φαγητά.
Όταν μπείτε στη 4η διάσταση, οι διατροφικές ανάγκες θα αλλάξουν και οι άνθρωποι θα αλλάξουν από χορτοφάγοι σε φρουτοφάγοι, δηλ. θα χρειάζονται μόνο χυμούς φρούτων, και στο τέλος θα παίρνουν ενέργεια πράνα μόνο από τον Ήλιο (από τον Ηλιακό Λόγο).»

O Διδάσκαλος Kuthumi, μέσω του James Oliver
Aναδημοσίευση απο urantiacenter.gr









Ο γενετικός κώδικας της ανθρωπότητας χειραγωγήθηκε




"Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε δυο ενεργές έλικες DNA και δέκα που είναι σε λανθάνουσα κατάσταση, εξαιτίας μιας γενετικής χειραγώγησης που έλαβε χώρα. Με την παροδική απόκρυψη ενός τόσο μεγάλου ποσοστού του θεϊκού δυναμικού μας, λειτουργούμε αυτή τη στιγμή στο περίπου 5-10% αυτού. Το δυναμικό αυτό εξαπλώνεται και διευρύνεται διαρκώς για καθέναν που εξελίσσεται προς τις ανώτερες και υψηλότερες διαστάσεις. 
Κατά τη διάρκεια της Λεμούριας εποχής, το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας λειτουργούσε με 36 πλήρεις έλικες DNA.Κατά τη διάρκεια της 'πτώσης', μια σταδιακή κάθοδος σε συνειδητότητα πραγματοποιήθηκε μέσα σε διάστημα χιλιάδων ετών, που προκάλεσε μια σταδιακή εξασθένιση των 24 ελίκων του DNA, αφήνοντας ενεργούς μόλις τους 12. Με το βύθισμα των δυο ηπείρων της Λεμουρίας και της Ατλαντίδας, άλλοι 10 έλικες DNA απενεργοποιήθηκαν. Σε αυτό το στάδιο, όλες οι προηγούμενες ικανότητές μας μπορούν σταδιακά να επανενεργοποιηθούν, καθώς ανοιγόμαστε στη δόνηση της ανιδιοτελούς αγάπης και στην ανώτερη συνειδητότητα.
Υπάρχουν εικασίες πως ο γενετικός κώδικας της ανθρωπότητας χειραγωγήθηκε, επειδή έπεφτε η συνειδητότητα. Η χειραγώγηση αυτή έγινε με τη σύμφωνη γνώμη των ανωτέρων επιπέδων της Διοικητικής Ιεραρχίας της Γης. Τα ανθρώπινα όντα δεν μπορούσαν να λειτουργήσουν με τους 12 εναπομείναντες ενεργούς έλικες του DNA. Η συνέπεια της μείωσης ελίκων ήταν σοβαρή και επώδυνη.
Το χαμηλό επίπεδο συνειδητότητας επέφερε το "πέπλο" που κάλυψε τα διαφορετικά επίπεδα συνειδητότητας, για να μην υπάρξει ξανά κατάχρηση των δυνάμεών μας, όπως έκανε η ανθρωπότητα την περίοδο της Ατλαντίδας και της Λεμουρίας. Μας επέτρεψε να χρησιμοποιήσουμε την ελεύθερη βούλησή μας, ελεύθεροι από τις συνέπειες της μεγάλης κατάχρησης δύναμης που είχε γίνει τότε. Από τις εμπειρίες που αποκτήσαμε κερδίσαμε σε σοφία που διαρκεί."

Aurelia Louise Jones - TELOS, Η πρωτεύουσα της Λεμουρίας

Αναδημοσίευση απο urantiacenter.gr










Σάββατο, 6 Ιουλίου 2019

Σεξ, σχέσεις και το "ταμπού της φώτισης" (Ε.Ιεροδιακόνου)



«Υπάρχουν «οι κακούληδες» του σύμπαντος οι οποίοι αρέσκονται στη δύναμη και τη χειραγώγηση. Αυτοί ξέχασαν την αγάπη και διαπίστωσαν ότι και άλλα συναισθήματα, όπως ο πόνος και η αγωνία, είναι «τροφή». Η ενέργεια που παράγεται από αυτού του είδους τα συναισθήματα είναι σημαντική για την ύπαρξή τους. Μια καλή πηγή εξόρυξης αυτής της ενέργειας είναι οι άνθρωποι.  Όσο πιο πολλοί άνθρωποι παράγουν ζήλεια, πόνο, μίσος κλπ τόσο το καλύτερο γι αυτούς. Δεν θέλουμε να σας τρομάξουμε, αλλά η διαμάχη σκοταδιού και φωτός είναι αληθινή, παρόλο που δεν το θυμάστε. Εκείνα τα πλασματάκια που ξέχασαν την αγάπη – οι έκπτωτοι – είναι υπαρκτά. Μπορεί να μην έχουν τη μορφή που τους αποδίδουν, αλλά είναι υπαρκτά. Αυτά λοιπόν τα πλασματάκια σε ένα μέρος όπως η Γη που τα πράγματα είναι ελεύθερα, έκαναν καλή δουλειά. Ένα κομμάτι της έγκειται στην καταστροφή του αρχικού σχεδίου στη Γη μαζί με την καταστροφή του θεϊκού DNA των ανθρώπων.
Η σύνδεση του ανθρώπου με την πηγή του ξεχάστηκε. Το παρελθόν του, η σύνδεσή του με άλλες μορφές ζωής, η ευδαιμονία και η σοφία του επίσης. Το ανθρώπινο σώμα φτιάχτηκε αρχικά με σκοπό να μεταφέρει μέσα του τη βιβλιοθήκη του σύμπαντος. Αυτό περιορίστηκε. Η πολυδιαστατικότητα του ανθρώπινου σώματος περιορίστηκε κι αυτή. Ο άνθρωπος φυλακίστηκε σε μια πραγματικότητα γεμάτη ασθένειες, γήρας, ανασφάλεια και φόβο. Ξέχασε και το μόνο που κάνει πια είναι να φροντίζει για τα καθημερινά του, ζώντας μέσα σε πολέμους, αντιδικίες και μίση. Ξέχασε και μέσα από το επαναλαμβανόμενο κάρμα (φυσικό είναι γιατί πρέπει να επιβιώσει) παράγει αρκετή «τροφή» γι αυτά τα πλασματάκια.
Κάτι όμως άφησαν απείραχτο. Κάτι δεν τόλμησαν να πειράξουν. Αυτό είναι η σεξουαλικότητα του ανθρώπινου σώματος που αν την αφαιρούσαν, τότε οι άνθρωποι δεν θα πολλαπλασιάζονταν. Αυτό φυσικά δεν το ήθελαν γιατί οι άνθρωποι παράγουν την απαιτούμενη γι αυτούς ενέργεια. Η ένωση όμως των ενεργειών δυο ανθρώπων σε απελευθερώνει από τον τρισδιάστατο κόσμο μας, σε ταξιδεύει σε άλλες σφαίρες συνείδησης και σου θυμίζει κάτι από τη χαμένη σου ευδαιμονία. Αυτό δεν θα το επέτρεπαν γιατί ήταν επικίνδυνο. Οι άνθρωποι μέσα από την ερωτική συνεύρεση θα μπορούσαν να θυμηθούν. Έτσι αποφάσισαν να περιορίσουν τη συχνότητα που οι άνθρωποι θα μπορούσαν να ταξιδεύουν μέσα από αυτό. Περιόρισαν τον «κοσμικό» οργασμό σε καθαρά σωματικό και μετέτρεψαν την ιερότητα του έρωτα σε βρώμικες συνήθειες στις οποίες έπρεπε να επιδίδονται στα κρυφά.
(…)
Καταλαβαίνετε τώρα τη σημαντικότητα του Όσσο ως παρουσίας στον πόλεμο ενάντια στο σκοτάδι. Απενοχοποίησε το σεξ. Το έβγαλε από τις εκκλησιαστικές (υποτιθέμενα θεϊκές) τελετές και το ένωσε με το πνεύμα. Ήταν αναγκαίο να συμβεί τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο και αυτό έκανε. Κάθε άνθρωπος είναι ένα σύμπαν ολάκερο. Κάθε ανθρώπινο σώμα είναι μια βιβλιοθήκη γεμάτη γνώσεις. Κάθε ανθρώπινο σώμα είναι πηγή ευδαιμονίας και χαράς. Ένα ανθρώπινο σώμα μπορεί να ταξιδέψει μέσα από τις συχνότητες της ερωτικής συνεύρεσης σε άλλες σφαίρες πραγματικότητας. Αλλά οι «κακούληδες» το έκρυψαν. Δεν ήθελαν οι άνθρωποι να δραπετεύσουν από τη φυλακή που τους έβαλαν, ούτε να θυμηθούν. Ένα πράγμα όμως που δεν είναι κατανοητό από πολλούς ταντρίκες είναι ότι ο μόνος τρόπος να ταξιδέψουν. είναι μέσα από την αγάπη. Η αγάπη είναι το όχημα που σε ταξιδεύει. Η ενέργεια της αγάπης είναι αυτή που μπορεί μέσα από την ερωτική συνεύρεση να ενεργοποιήσει τους κωδικούς της φώτισης. Οι ταντρίκες κράτησαν ότι οι υψηλά δονούμενοι και καθαρά ενεργειακοί άνθρωποι μπορούν να σε ταξιδέψουν και την αγάπη την ξέχασαν. Έτσι ωφελιμιστικά επιδιώκουν συνευρέσεις κατάλληλες γι αυτούς, ξεχνώντας ότι δεν πρόκειται να πάνε πουθενά χωρίς αγάπη. Η βαμπιρική αυτή διάθεση δεν περιέχει αυτοσεβασμό και αλήθεια. Είναι απλώς μια άλλη μέθοδος που οι άνθρωποι χρησιμοποιούν κατά κόρον και κατ’ εξακολούθηση, και καλύπτει απλώς την τάση τους να έχουν πολλούς συντρόφους. Πολύ καλό σεξ μπορούν να έχουν ακόμα και αυτοί που δεν είναι σε πνευματική αναζήτηση. Το να βιώσεις όμως κοσμικό οργασμό μέσα από το όχημα της αγάπης είναι άλλη υπόθεση. Μια υπόθεση την οποία, αν δεν μετακινηθούν από την εγωιστική επιδίωξή τους, δεν θα πλησιάσουν ποτέ. Επίσης δεν κατανόησαν ότι ένα υψηλά δονούμενο άτομο δεν μπορεί να συνευρεθει με οποιονδήποτε. Είναι σαν να προσπαθείς να φορέσεις ένα πουκάμισο 3-4 νούμερα μικρότερο. Αυτό είναι δύσκολο, σχεδόν ακατόρθωτο. Για να το κάνει κάποιος αυτό, πρέπει να «χαμηλώσει» τη δόνησή του και αυτό είναι κουραστικό. Είναι χάσιμο ενέργειας. Επίσης, το να μοιράζει την ενέργειά του δεξιά και αριστερά επιδιώκοντας τη φώτιση, απαιτεί συνεχή αυξομείωση αυτής της ενέργειας και είναι επίσης κουραστικό.
Κάτι άλλο που δεν κατάλαβαν είναι ότι η σεξουαλικότητα είναι μόνο ένα μέρος της χαμένης ταυτότητας του ανθρώπου, δεν είναι το παν. Η διαστροφή του ανθρώπινου σώματος δεν επικεντρώνεται μόνο στα γεννητικά όργανα. Η διαστροφή είναι καθολική και η προσέγγιση του Θεού, μόνο μέσω του σεξ, είναι παιδαριώδης. Υπάρχουν χιλιάδες άλλες ικανότητες και δυνατότητες κρυμμένες στο σώμα και τα κύτταρά μας. Είναι όμορφο να βλέπεις τους ανθρώπους να θέλουν να θυμηθούν ποιοι είναι. Ο ταντρικός έρωτας είναι ένα μικρό μέρος της ενθύμησης αυτής. Δεν είναι όμως το παν η αγωνιώδης αναζήτηση ενός ταντρικού συντρόφου εμπεριέχει αυτό που είπαμε πριν: αγωνία. Κι αυτή η αγωνία δεν θυμίζει σε τίποτα την ευδαιμονία που επιζητούν. Το μεγάλο λάθος στην κατανόησή τους είναι ότι βλέπουν τον σύντροφο ως μέσον, ως όχημα. Επαναλαμβάνω. Βλέπουν τον σύντροφο ως όχημα κι αυτό είναι εγωιστικό. Το όχημα όμως είναι η αγάπη που έχει ο σύντροφος για εμάς κι εμείς γι αυτόν. Οι ταντρίκες ακολουθούν κάποιους κανόνες, παίρνουν κάποιες μυήσεις και πρέπει να το δεχτούμε ότι είναι σημαντικές. Όπως η γιόγκα όμως, είναι απλώς ένας σωστός τρόπος για να γυμνάζεσαι αφού συνοδεύεται με τις αναπνοές, αλλά δεν σε οδηγεί από μόνη της στη φώτιση, έτσι και ο ταντρικός έρωτας είναι ένας σωστός τρόπος να κάνεις έρωτα, αλλά από μόνος τους δεν οδηγεί στη φώτιση.
(…)
Μερικοί χρησιμοποιούν την ιδέα της μη προσκόλλησης ως αφορμή για να μην ανοίξουν ποτέ την καρδιά τους. Καλύπτουν τον φόβο τους να αγαπήσουν, επιλέγοντας να μοιράζονται σε πολλούς συντρόφους. Διατηρούν την υποτιθέμενη ελευθερία τους βρίσκοντας αυτόν τον εύσχημο, «πνευματικό» τρόπο, κατάλληλο γι αυτούς. Η αλήθεια είναι ότι δεν θέλουν να αγαπήσουν. Η αλήθεια είναι ότι φοβούνται να αγαπήσουν. Το να αγαπήσουν βαθιά είναι επικίνδυνο για κάποιους. Η «τρέλα» στην οποία οδηγεί η βαθιά αγάπη και το χάσιμο των ορίων του εαυτού τους τους αποδιοργανώνει και τους φοβίζει θανάσιμα. Η αγάπη σου θυμίζει τη θεότητά σου και τον ολόκληρο εαυτό σου. Μπορεί να σε παρασύρει σε παράλογες πράξεις, να σε κάνει να θέσεις διαφορετικές προτεραιότητες, να σε ωθήσει να γίνεις διαφορετικός κι αυτό δεν το αντέχουν. Φοβούνται να ορίσουν τον εαυτό τους με άλλο τρόπο. Φοβούνται την ελευθερία και την αναρχία της αληθινής αγάπης. Στηρίζουν την ύπαρξή τους στα περιορισμένα τους όρια και αντιστέκονται σε μια αγάπη που έχει τη δύναμη να τους τα γκρεμίσει έτσι αρέσκονται στη δικαιολογία ότι είναι ελεύθεροι, μοιράζοντας απλώς το σώμα τους δεξιά αριστερά.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη σκλαβιά από αυτή την υποτιθέμενη ελευθερία. Οι άνθρωποι που δεν βιώνουν την αγάπη, που την αποφεύγουν, είναι αυτοί που φέρουν τις βαρύτερες αλυσίδες στα πόδια τους. Θα τους βρείτε παντού. Είναι κρυμμένοι πίσω από όλες τις κουλτούρες και όλες τις θρησκείες. Είναι αυτοί που είναι άψογα οργανωμένοι, προγραμματισμένοι και λογικοί. Θα τους αναγνωρίσετε γιατί δεν έχουν εξάρσεις και σκαμπανεβάσματα. Ακόμα και αν η αγάπη τους χτυπήσει την πόρτα, αυτοί θα βρουν χιλιάδες δικαιολογίες για να την αρνηθούν. Δεν είναι η κατάλληλη εποχή, δεν είναι έτοιμοι, έχουν άλλα πράγματα να κάνουν και άλλα πολλά. Αν κοιτάξεις όμως τα μάτια τους, θα δεις τις σιδερένιες μπάρες της φυλακής μέσα σε αυτά. Έχουν ξεχάσει να αγαπούν και προστατεύονται μέσα στη νεκρή ασφάλεια της αποφυγής της αγάπης, γιατί δε θέλουν να αλλάξουν. Έχουν ξεχάσει την ευδαιμονία της αγάπης και προτιμούν την «κανονική» ρότα της ζωής τους.
(…)
Όπως οι πολυγαμικοί χάνουν την ενέργειά τους (ακόμα κι αυτοί που πιστεύουν ότι έχουν τους τρόπους να παίρνουν μόνο)  λειτουργώντας χωρίς αγάπη, έτσι χάνουν ή νεκρώνουν την ενέργειά τους και οι μονογαμικοί. Παραμένοντας σε μια σχέση χωρίς αγάπη, καταδικάζεις τον εαυτό σου σε μια οικειοθελή φυλακή. Μπορεί να κάνεις τα πάντα χωρίς αγάπη. Μπορεί ακόμα να εφαρμόζεις αυτή τη στάση ή την άλλη, αλλά καμία ενέργεια δεν πρόκειται να υποκινηθεί μέσα από τα σώματα.  Κανένα ταξίδι δεν πρόκειται να κάνει το παντρεμένο ζευγάρι που η αγάπη έχει στερέψει στον γάμο του. Δεν είναι εδώ για να καταστρέψω τις δομές της κοινωνίας. Είμαι εδώ, όμως, για να πω τα πράγματα με το όνομά τους, γιατί αγαπώ την αλήθεια. Συχνά βλέπω ζευγάρι σε εστιατόρια ή σε γιορτές να κάθονται δίπλα δίπλα. Πολλές φορές είναι ευδιάκριτη η απουσία ηλεκτρισμού και ενέργειας ανάμεσά τους. Συχνά βλέπω την απουσία αγάπης και χαράς ανάμεσά τους. Και το αίσθημα που έχω κοιτώντας τους είναι ότι δεν θα ήθελα να ζήσω έτσι. Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι, παρόλο που δεν παίρνουν χαρά από τον σύντροφό τους, μπορεί να τον ζηλεύουν και να θέλουν να τον κρατήσουν μόνο για τον εαυτό τους. Οι σχέσεις αγάπης έχουν γίνει σχέσεις κατοχής. Οι άνθρωποι ασφυκτιούν στις σχέσεις κατοχής κι όταν κάποια στιγμή χάνεται η αγάπη, αναρωτιούνται γιατί. Το αγαπώ και το κατέχω είναι δυο διαφορετικά πράγματα. Στις μονογαμικές σχέσεις τις περισσότερες φορές καταλύεται η ελευθερία, με αποτέλεσμα να χάνεται η αγάπη. Σε μια νεκρή σχέση δεν υπάρχει ανακύκλωση ενέργειας. Δεν υπάρχει πιθανότητα να πυροδοτηθεί οποιοσδήποτε κωδικός φώτισης μέσα σε αυτήν. Δεν υπάρχει κοινό προχώρημα, ταξίδεμα, σκοπός. Υπάρχει μόνο κοινό πορτοφόλι και κοινά παιδιά επαναλαμβάνω, δεν είμαι εδώ για να καταστρέψω τις δομές της κοινωνίας. Είμαι εδώ, όμως, για να πω τα πράγματα με το όνομά τους, γιατί αγαπώ την αλήθεια.
(…)
Οι άνθρωποι αναζητούν την αγάπη, αλλά δεν μπορούν να αγαπήσουν. Μόνο ένας ολόκληρος άνθρωπος μπορεί ν’αγαπήσει ολόκληρα. Διαφορετικά η αγάπη σου θα είναι μισή, όπως κι εσύ. Το πρωι αγαπάς, το μεσημέρι ξεαγαπάς και το βράδυ αλλάζεις γνώμη. Το πρωι σου αρέσει ο σύντροφός του, αλλά αργότερα σε εκνευρίζει ο τρόπος που τρώει ή στέκεται. Οι άνθρωποι αναζητάμε την αγάπη γιατί αυτό είμαστε στην ουσία μας και η αγάπη με έναν άλλο άνθρωπο είναι το μόνο που έχει απομείνει να μας το θυμίζει. Ο άνθρωπος αρέσκεται στην αγάπη, αλλά ο ίδιος δεν μπορεί να αγαπήσει παρά μόνο αποσπασματικά γιατί είναι κομμένος σε χιλιάδες κομμάτια. Βιώνει την πραγματικότητα μέσα από το μυαλό του, μέσα από τα μοντέλα του εγώ του και το εγώ δεν μπορεί να αγαπήσει. Το εγώ από τη φύση του δεν μπορεί να αγαπήσει, δεν είναι φτιαγμένο γι αυτό.
Έτσι οι άνθρωποι κομματισμένοι όπως είναι, προσπαθούν να ενωθούν με άλλους κομματιασμένους και το αποτέλεσμα είναι οικτρό. Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε γύρω μας. Σε μια εποχή όπως η δική μας, που το φως κατακλύζει τις πολιτείες των ανθρώπων, είναι φυσικό οι σχέσεις να περνούν κρίση. Σε μια εποχή που η αγάπη προσπαθεί να εγκαθιδρυθεί στις καρδιές σας, είναι φυσικό τα παρωχημένα μοντέλα της αγάπης να μη λειτουργούν. Τα δράματα που ζουν οι άνθρωποι είναι αποτέλεσμα της προσπάθειάς τους να θυμηθούν ποια τελικά είναι η αγάπη. Δοκιμάζοντας διάφορους τρόπους, συνειδητοποιούν ότι αυτό δεν είναι η αγάπη. Ούτε και αυτό είναι αγάπη. Αλλά ούτε και αυτό είναι αγάπη. Με αυτό τον τρόπο έχουν τη δυνατότητα να προχωρήσουν, ξεσκαρτάροντας κομμάτια του εγώ από τον εαυτό τους. Μόνο όταν προχωρήσεις τελικά στο κέντρο σου, έχεις την πιθανότητα ή τη δυνατότητα να γνωρίσεις την αγάπη έξω από εσένα. Μόνο τότε θα έχεις τη δυνατότητα να αγαπήσεις με την ουσία σου. Η αγάπη είναι… φώτιση. Όπως όλα τα πράγματα σε αυτή τη ζωή είναι φώτιση, έτσι και η αγάπη είναι φώτιση.
Μόνο ένας αιώνιος άνθρωπος μπορεί να αγαπήσει αιώνια. Κανένας άλλος. Προχωρώντας σ’αυτή τη διαδρομή για να θυμηθείς τον εαυτό σου, θα συνειδητοποιήσεις ότι μόνο δυο άνθρωποι ολόκληροι μπορούν να αγαπηθούν. Όμως, για να φτάσεις εκεί, πρέπει να περάσεις από όλα τα σημεία του εγώ σου. Μέσα σου και έξω σου θα διαπιστώσεις τους τρόπους με τους οποίους το εγώ υποκρίνεται και παρομοιάζεται με αγάπη. Και πιστέψτε με, οι άνθρωποι ανασαίνουν και βιώνουν την υποτιθέμενη αγάπη μέσα από το εγώ τους. Όταν προχωρήσεις από το εγώ στο μη εγώ, τότε μόνο έχεις την πιθανότητα να συναντήσεις ένα άλλο πλάσμα αιώνιο σαν εσένα και να απολαύσετε αυτή τη διαδρομή μαζί.
(…)
Οι άνθρωποι πρέπει να θυμηθούν την αγάπη. Πρέπει να μπουν στη διαδικασία να ξαναθυμηθούν πως είναι να αγαπούν. Όχι να βρουν την αγάπη, αλλά να γίνουν αγάπη οι ίδιοι. Αυτή είναι μια επώδυνη διαδικασία γατί θα σε οδηγήσει μέσα από το εγώ σου για να φτάσεις σε μια κατάσταση του μη εγώ ώστε να νιώσεις την αγάπη. Το να γνωρίσεις την αγάπη είναι μια εσωτερική διαδικασία που θα σε οδηγήσει σ’εσένα. Δεν είναι εξωτερική. Οι άνθρωποι έξω είναι εκεί για να σου δείχνουν κάθε τόσο πόσο δρόμο έχεις ακόμα για τη φώτιση. Κι αυτό είναι όλο. Επειδή όμως ο Θεός δεν είναι ο ισχυρός παππούλης που ζει στον Όλυμπο, κοιτάτε με προσοχή τα σημάδια στο δρόμο για να φθάσετε τελικά σε αυτόν. Όπως ο Κοντορεβυθούλης σκόρπισε τα ψίχουλα στο δρόμο για να μπορέσει να γυρίσει πίσω, έτσι έχετε σκορπίσει κι εσείς τις «άτυχες» αγάπες σας για να θυμηθείτε πώς να γυρίσετε πίσω. Μην κλαίτε αιώνια πάνω από ένα ψίχουλο – ατυχία, γιατί είναι εκεί απλώς για να σας δείξει τον δρόμο. Προχωρήστε από την περιφέρεια στο κέντρο. Προχωρήστε από αυτά που δεν λειτουργούν για να καταλήξετε σε αυτό που λειτουργεί. Ακούστε… η αγάπη είναι φώτιση. Κι αυτό είναι όλο.
Oι άνθρωποι είναι παγιδευμένοι σε όλα τα μοντέλα ζωής γιατί έχουν ξεχάσει τον εαυτό τους την ελευθερία και την αγάπη μέσα τους. Αφήνονται σε έναν τρόπο ζωής ή θρήσκευμα ανάλογα με το σημείο γέννησης και αφήνονται σε αυτό μέχρι να πεθάνουν. Το μεγαλύτερο αστείο είναι ότι οι μονογαμικοί περιγελούν τους πολυγαμικούς και το αντίστροφο. Οι πολυγαμικοί τους άγαμους (σημ. εννοεί εκείνους που απέχουν από το σεξ, όχι αυτούς που δεν είναι παντρεμένοι)  και το αντίστροφο. Οι άγαμοι τους μονογαμικούς και το αντίστροφο. Μέσα σε κάθε έναν από εμάς υπάρχουν όλοι ταυτόχρονα. Και κάθε φορά που κατηγορείς κάτι είναι σαν να κατηγορείς τον εαυτό σου. Άλλωστε θυμάσαι πως έζησες τις προηγούμενες φορές; Θυμάσαι εσύ με τις τρεις φιλενάδες, τις μοναχικές σου ζωές; Κι εσύ που είσαι ταντριστής τώρα, θυμάσαι αν σε προηγούμενη ζωή δεν φωτίστηκες μέσα από τη γιόγκα του Πατάντζαλι; Όχι δεν θυμάσαι. Κι εσύ που στέκεσαι αυτάρεσκα στο γεγονός ότι διατηρείς τον νεκρό σου γάμο για τα παιδιά σου, κατηγορώντας αυτήν που τον χάλασε, θυμάσαι τι έκανες παλιά; Όχι. Κι εσύ που στέκεσαι αυτάρεσκα στην αποχή σου από το σεξ, κατηγορώντας τον φίλο σου που έχει πολλές σχέσεις, θυμάσαι τα όργια των προηγούμενων ζωών; Όχι, δεν θυμάσαι.
Παρ’όλα αυτά επικρίνεις τα πάντα, ξεχνώντας ότι όλοι είμαστε ένα και ότι το μόνο που μας χωρίζει είναι οι αντιλήψεις μας. Τίποτα άλλο. Κανένας δεν είναι καλύτερος η χειρότερος. Κανείς δεν είναι καθαρός ή βρώμικος αυτές είναι ανθρώπινες επινοήσεις και διαχωρισμοί. Είναι σκαρφίσματα του εγώ, απλώς για να μας κάνει να αισθανόμαστε καλά. Το εγώ έχει τη μανία να πιστεύει ότι είναι μοναδικό και αλάθητο. Ότι φέρει όλη την αλήθεια και όλη τη χάρη και ότι οι υπόλοιποι είναι λίγοι και ψεύτικοι. Αυτός που λειτουργεί με το εγώ είναι ηθικός, σωστός, έξυπνος, σε αντιδιαστολή με κάποιους άλλους. Το εγώ μπορεί επίσης να δημιουργεί ακριβώς τα αντίθετα χαρακτηριστικά. Σε κάνει ανήθικο, λάθος και χαζό σε αντιδιαστολή με κάποιους άλλους. Ο εγωισμός φέρνει διαχωρισμό και κριτική. Μέσα μας και έξω μας. Το μη εγώ είναι αυτό που θα σε οδηγήσει σε μια νέα κατάσταση ύπαρξης, σε μια νέα κατανόηση και θα φτιάξει μια καινούργια γη. Το μη εγώ είναι η μη ταύτιση και η μη ταύτιση είναι η μη προσκόλληση και η μη προσκόλληση είναι να συνειδητοποιήσεις τη γελοιότητα της ζωής σου. Όταν συνειδητοποιήσεις πόσο γελοία είναι αυτά που πιστεύεις και αυτά που περιμένεις, τότε η φώτιση είναι κοντά.»

Ελένη Ιεροδιακόνου - Το ταμπού της φώτισης








Δευτέρα, 15 Απριλίου 2019

Διάμεσα και επαφές με "διδασκάλους", ενεργειακές θεραπείες, γιόγκα



Διάμεσα και επαφές με "διδασκάλους", ενεργειακές θεραπείες, γιόγκα, ναρκωτικά
 και άλλα ενδιαφέροντα από την Ελένη Ιεροδιακόνου. 
Σπουδαία ομιλία που σπάει... κόκαλα.



Κυριακή, 7 Απριλίου 2019

Πορφύριος - Περί αποχής εμψύχων (Ακρεοφαγία)


Πορφύριος ο Τυριος
Περί αποχής εμψύχων (Ακρεοφαγία)
- αποσπάσματα - 




Τι είναι η θυσία.
«Και πρώτον, λέγει, ότι από ακατανίκητη ανάγκη, όπως είπαμε, που κατέλαβε το ανθρώπινο γένος, άρχισαν αυτά τα έθη, τα φονικά και σαρκοφαγικά.
Λοιπόν, πόλεμοι και λιμοί ήταν οι αίτιοι που επέφεραν και την ανάγκη του να γευτούμε ζώα, έμψυχα όντα.
Αλλά εάν υπάρχουν ικανές ποσότητες καρπών, ποιος είναι ο λόγος να προσφεύγουμε στο θύμα της ανάγκης;»
(…)
«Απ’όσα αγαθά προσφέρουν λοιπόν σε εμάς οι θεοί, τα ωραιότερα και πολυτιμότερα όλων είναι οι καρποί. Διότι δια τούτων μας σώζουν και νομίμως μας παρέχουν την δυνατότητα να ζούμε.  Ώστε από καρπούς πρέπει και να απονέμονται τιμές σ’εκείνους τους θεούς.
Και ασφαλώς πρέπει να θυσιάζουμε εκείνα τα είδη τα οποία, προσφέροντάς τα, δεν θα βασανίζουμε κανέναν. Ούτε έναν, χωρίς αντίρρηση. Αλλά και το θύμα πρέπει να είναι για όλους αβλαβές.
Και, εάν κάποιος θα έλεγε ότι ο θεός έχει δώσει σε εμάς προς χρήση και τα ζώα, όπως και όσο έχει δώσει και τους καρπούς, θα όφειλε να πει επίσης, ότι όταν θυσιάζονται τα ζώα, ο υπεύθυνος επιφέρει βλάβη σε αυτά, καθώς εκείνα αποχωρίζονται από την ψυχή τους όταν τα σκοτώνουμε. Δεν ενδείκνυται, λοιπόν, να θυσιάζουμε αυτά.»
(…)
«Ασφαλώς, η ψυχή είναι κατά πολύ αξιολογότερη από εκείνα που φύονται στο χώμα. Και δεν αρμόζει να την αφαιρεί εκείνος ο οποίος θυσιάζει ζώα.»


«Επειδή, λοιπόν, η φιλία και η αίσθηση της αδελφότητος ήταν ισχυρή σε όλους τότε, στην Χρυσή Εποχή, κανείς δεν εφόνευε κανένα ζώο, γιατί όλοι επίστευαν ότι είναι οικεία και τα άλλα ζώα προς τον καθέναν ξεχωριστά και σε όλο το ανθρώπινο γένος.»


«Όχι προς τιμήν θεών, αλλά δαιμόνων, εισήγαγον οι άνθρωποι τις αιματηρές θυσίες».
(…)
«Οι δαίμονες αυτοί (…) χαίρονται με «σπονδή αίματος και κνίσσα κρεάτων». Διότι, με τούτα αυξάνει το σωματικό και το πνευματικό στοιχείο τους. Αυτό συντηρείται με τους ατμούς και τις αναθυμιάσεις κάθε είδους. Ιδίως όμως ενισχύεται δια των ποικίλων προσφορών, και δυναμώνει περισσότερο με τις κνίσσες από τα αίματα και τις σάρκες.»



Ωμοφαγία, ανθρωποφαγία, ανθρωποθυσίες και Αιγύπτιοι.
«Αλλά με την πάροδον του χρόνου παραμελήσαμε την οσιότητα του ήθους και των πράξεων και των θυσιών. Αιτία για τούτη την κατάπτωση ήταν η ανεπάρκεια των καρπών και η εν γένει έλλειψη των ειδών νομίμου τροφής. Τότε οι άνθρωποι όρμησαν στην μεταξύ τους σαρκοφαγία, στην ανθρωποφαγία.
Και τότε, μετά από πολλές δεήσεις και ικετεύοντας το θείον να συγχωρήσει τις πράξεις του, έκαμαν απαρχές προς του θεούς με τους εαυτούς τους πρώτα (προσφέροντας δηλαδή, ανθρωποθυσίες).»
(…)
«Λοιπόν, από αυτό το στάδιο, της προσφοράς του εαυτού τους, οι άνθρωποι επέρασαν στις προσφορές σωμάτων των άλλων ζώων, ως υποκατάστατα των δικών τους σωμάτων. Και τότε, επειδή είχαν κορεσθεί από την νόμιμη (αναίμακτη) τροφή, έπεσαν σταδιακά στη λήθη των ευσεβών συνηθειών και νόμων. Και κατέληξαν στην απληστία. Τίποτε δεν άφησαν χωρίς να το δοκιμάσουν και να το γευθούν. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με όλους ανεξαιρέτως και ισχύει και για την καρποφαγία.  Παρατηρούμε δηλαδή ότι, αφού έχουν εξασφαλίσει την αναγκαία τροφή που προσφέρει η φύση και χορτάσουν την πείνα τους, επειδή ο κορεσμός οδηγεί στην αναζήτηση του περιττού, αρχίζουν να παρασκευάζουν, καταβάλλοντας πολύ κόπο, πολλά και διάφορα φαγητά, που βρίσκονται έξω από τα όρια της σωφροσύνης.
Έτσι, αφού όρισαν ως άξια τιμής τα προς τους θεούς αποδιδόμενα θύματα, κατέληξαν και να τα γεύονται.
Η έναρξη της κρεοφαγίας σημειώνεται ακριβώς σε αυτήν την πράξη. Έκτοτε, η ζωοφαγία έχει καταστεί προσθήκη της υπόλοιπης χορτοφαγικής δίαιτας.
Όπως, λοιπόν, κατά το μακρινό παρελθόν προσέφεραν απαρχές στους θεούς με καρπούς και, μετά τη θυσία, δοκίμαζαν ευχαρίστως από τα είδη που είχαν προσφερθεί, το ίδιο ενόμισαν ότι έπρεπε να κάνουν κι όταν άρχισαν τις θυσίες των ζώων. Αν και, κατά την αρχαιότητα, η ιέρεια δεν είχε εγκρίνει να γίνονται έτσι τα πράγματα, αλλά είχε εγκρίνει μόνο να τιμώνται οι θεοί με προσφορές καρπών. Διότι με εκείνα τα ήθη εύρισκαν αρμονική ευχαρίστηση και η φύση ολόκληρη και το αισθητικό μέρος της ανθρώπινης φύσης.
«Με άκριτους φόνους δεν αιματώνεται ο βωμός, αλλά μίασμα μέγιστο είναι τούτο στους ανθρώπους που αφαιρούν την ψυχή για να φάγουν τα μέλη».
(…)
«Λοιπόν, κι όταν οι πόλεμοι και οι λιμοί προκάλεσαν την βρώση άλλων ζώων, δεν θεωρήθηκε, ούτε τότε, σαν απόλαυση η κρεοφαγία αλλά σαν γέννημα ανάγκης. Ανάλογα και περισσότερο, είναι ολωσδιόλου απαράδεκτη και η ανθρωποφαγία. Ούτε, λοιπόν, επειδή οι άνθρωποι θυσίασαν σε κάποιες δυνάμεις ζώα, έπρεπε και να τα τρώνε. Και βεβαίως, ούτε όταν θυσίαζαν ανθρώπους δοκίμασαν, με την ευκαιρία, και κρέας ανθρώπινο.»





x
Η αρετή, ο άνθρωπος, οι μεγάλοι φιλόσοφοι και η αποχή
«Είναι γνωστό πως αυτή, η ενίσχυση της αρετής, δηλαδή, γίνεται με της Δικαιοσύνης την ανώτατη έκφραση, η οποία ενυπάρχει στην ευσέβεια που αποτείνεται προς τους θεούς. Αυτή η ευσέβεια συμπληρώνεται και επαυξάνεται μέσω της αποχής από τα έμψυχα. Όταν τηρούμε τη Δικαιοσύνη αυτή, δεν υπάρχει, ασφαλώς, φόβος να παραβούμε στο ελάχιστο, και το δίκαιο που αφορά στους ανθρώπους, γιατί αυτή είναι η προς τους θεούς καθοσιωμένη, η θεία Δικαιοσύνη.
(…)
«Διότι ο άνθρωπος δύναται, εκ φύσεως, να είναι ον αβλαβές και αποτρεπτικό του κακού, παρά να απολαμβάνει τις ηδονές του με την βλάβη των άλλων.»



Zώα, φυτά και ανθρώπινη αδικοπραγία
«Κατ’ αρχήν, όπως λέγει και ο Πλούταρχος, τρώμε τα ζώα όχι επειδή η φύση μας έχει ανάγκη από αυτά. Και αυτού του είδους η συνήθειά μας, να τα τρώμε, έχει προ πολλού ενθαρρύνει και επιτείνει την αδικία προς όλες τις κατευθύνσεις. Ενώ τα φυτά προσφέρονται και είναι αρκετά για την ικανοποίηση των αναγκών μας, χωρίς η φθορά που υφίστανται να υπερβαίνει ένα ανεκτό γι αυτά σημείο. Και είναι αμφίβολο αν είναι πράγματι φθορά το να παίρνουμε ένα μέρος από τα φυτά, διότι και μετά από αυτό, παραμένουν ζωντανά. Αλλά να αφανίζεις άλλα ζώα και να τα φθείρεις χάριν πλουτισμού και ηδονής, αυτό ανήκει στην απόλυτη αγριότητα και αδικία. Η αποχή από αυτά στη διατροφή μας δεν μας εμπόδισε ούτε να ζούμε, ούτε να ζούμε καλά. Άλλωστε, αν είχαμε ανάγκη πραγματική να σκοτώνουμε ζώα και να τρώμε σάρκες για την επιβίωσή μας, όπως χρειαζόμαστε τον αέρα και το νερό και τα φυτά και τους καρπούς, που χωρίς αυτά είναι αδύνατη η ζωή, τότε θα λέγαμε δικαίως ότι η φύση μας ευθύνεται γι αυτήν την αδικία.»
(…)
«Αλλά το να οδηγούν άλλοι ζώα στη σφαγή και να τα μαγειρεύουν, κατακυριευμένοι από τον φόνο και όχι χάριν της ανάγκης της τροφής ή της αναγκαίας συμπληρώσεως της, αλλά επειδή επιδιώκουν την απόλυτη ικανοποίηση της ηδονής και της λαιμαργίας, κατά τρόπο άξιο απορίας, αυτό λοιπόν θεωρείται από τους θεούς άνομο και τρομερό.»


Τα άγρια, τα ήμερα, ο φόνος και η βρώση
«Διότι εκείνος που απέχει από κάθε έμψυχο, αν και δεν μένει μακριά από εκείνα τα ζώα που προσφέρονται για συναναστροφή, αυτός ο άνθρωπος, πολύ περισσότερο από τους άλλους, θα απέχει και από του να βλάψει το ίδιο του το γένος.
Διότι εκείνος που αγαπά το γένος, δεν θα μισήσει το είδος, αλλά, μάλλον, όσο μεγαλύτερη είναι η εξοικείωσή του προς το γένος των ζώων, τόσο περισσότερο θα καλλιεργήσει αυτήν την σχεση προς ό,τι ανήκει στο δικό του είδος και θα την κρατήσει ακέραιη.
Λοιπον, αυτός που κατακτά την εξοικείωση προς το ζώον, αυτός δεν θα αδικήσει κανένα ζώον.
Αυτός όμως που περιορίζει το δίκαιο μόνο στον άνθρωπο, θα είναι ικανός να ελέγξει την εγκληματική του προδιάθεση, παρά μόνον εν στενώ, περιοριστικώς.
Λοιπόν, γλυκύτερο και από το «Σωκρατικόν έδεσμα» είναι το Πυθαγόρειο. Διότι ο Σωκράτης έλεγε ότι ορεκτικό της τροφής είναι η πείνα, αλλά ο Πυθαγόρας το να μην αδικείς κανέναν και να κάνεις νόστιμο το φαγητό με την δικαιοσύνη. Η αποφυγή λοιπόν της έμψυχης τροφής είναι αποφυγή των αδικημάτων που αφορούν την τροφή.
Διότι ο θεός δεν έκαμε βεβαίως έτσι τα πράγματα ώστε να είναι αδύνατη η συντήρηση του είδους μας χωρίς την κακοποίηση κάποιου άλλου.»
(…)
«Και κατ’ αυτόν τον τρόπο εννοείται ο δίκαιος άνθρωπος, όχι με τον στενό τρόπο των άλλων. Επειδή επεκτείνει την δικαιοσύνη τόσο, ώστε να φθάνει να εγγυάται την ασφάλεια και την αβλάβεια όλων των εμψύχων.
Γι αυτό και η ουσία της βρίσκεται μέσα στην εξουσία του λογικού επί του αλόγου στοιχείου, το οποίο άλογο στοιχείο έπεται του λογικού.
Διότι όταν άρχει το λογικό και έπεται το άλλο, εμφανίζεται η υποχρέωση να είναι ο άνθρωπος πράγματι ακίνδυνος προς οτιδήποτε. Πράγματι: εάν είναι τα πάθη συνεσταλμένα, τότε και οι επιθυμίες και οι αψιθυμίες είναι ατροφικές κι ο λογισμός κατέχει την δύναμη που του ανήκει, κι ευθύς έπεται η εξομοίωσή μας προς το ανώτερο οντολογικό επίπεδο. Κι εκείνο, το ανώτερο, που βρίσκεται μέσα στο σύμπαν, είναι καθολικά αβλαβές.»


Η ζωή στην χρυσή εποχή
«Από όσους έκαμαν συγκροτημένη, συστηματική και ακριβή σύνοψη των Ελληνικών θεμάτων, ένας είναι ο Δικαίαρχος ο Περιπατητικός. Αυτός, καθώς αφηγείται τον αρχαίο βίο της Ελλάδος, λέγει ότι οι παλαιοί ήσαν εκτός των άλλων και κοντά στους θεούς. Διότι υπήρξαν ωραιότατοι και αγαθότατοι στην μορφή και στις συνήθειες, και διότι έζησαν τον άριστο βίο. Γι αυτό και θεωρούνται ως χρυσούν γένος, εάν συγκριθούν προς τους συγχρόνους μας, που είναι κίβδηλοι και από χυδαιότατη ύλη, ενώ εκείνοι δεν σκότωναν έμψυχο ον.»
(…)
«Βεβαίως ούτε πόλεμοι υπήρχαν ούτε εξεγέρσεις κάποιων εναντίων των άλλων, επειδή δεν υπήρχε ούτε προσεφέρετο κανένα έπαθλο ανάμεσά τους το οποίο θα προκαλούσε τόσο μεγάλο ενδιαφέρον, ώστε να ξεσπάσει πόλεμος γι αυτό.
Έτσι, το κυρίαρχο στοιχείο του βίου τους ήταν η αργία, η αμεριμνησία ως προς όσα υποβάλλει η ανάγκη, η υγεία, η ειρήνη, η φιλία.»
(…)
«Ύστερα η ανθρωπότητα προχώρησε στον νομαδικό τρόπο ζωής, κατά τον οποίο συγκέντρωναν περιττή περιουσία πλέον κι έπιασαν ζώα αιχμάλωτα, αφού κατάλαβαν ότι άλλα ήσαν εκ φύσεως αβλαβή και άλλα κακοποιά και δυσμενή. Έτσι λοιπόν εξημέρωσαν τα πρώτα ενώ επετίθεντο ομαδικά εναντίον των άλλων. Τότε με την κυνηγετική δραση, εμφανίσθηκε και ο πόλεμος στη ζωή τους.»
(…)
«Σ’αυτά ακριβώς αναφέρονται τα «Παλαιά» από το βιβλίο «Ελληνικά» του Δικαιάρχου, που αφηγείται ότι ο βίος των παλαιοτάτων ανθρώπων ήταν μακαριώτατος και η τελειότητά του οφείλετο, όχι λιγότερο από ό,τι στους άλλους όρους ζωής, και στην αποχή από τα έμψυχα.
Γι αυτόν τον λόγο δεν υπήρχε πόλεμος, αφού έλειπε η αδικία – ο φόνος. Ύστερα όμως ήλθαν ο πόλεμος και η πλεονεξία στην κοινωνία τους μαζί με την αδικία προς τα ζώα. Και είναι αξιοθαύμαστοι, αυτοί που ετόλμησαν να πουν ότι η αποχή από τα ζώα είναι μητέρα της αδικίας, καθώς η ιστορία και η εμπειρία αποδεικνύουν ότι μαζί με τον φόνο εμφανίσθηκε και η ασέλγεια και ο πόλεμος και κάθε αδικία.»



 Αγνότης και επιμιξία
«Θεωρούσαν λοιπόν αγνότητα οι ιεροί άνθρωποι την τήρηση της αποστάσεως από το αντίθετο, και την ανάμιξη με αυτό την ενόμιζαν μίασμα. Έτσι, όταν έδιναν ή έπαιρναν τροφή από καρπούς, που δεν την βρίσκει κανείς από νεκρά ζώα και η οποία δεν είναι εκ φύσεως έμψυχη, πίστευαν ότι δεν μολύνονται τα πράγματα που διοικεί η φύση. Αλλά τις σφαγές των ζώων που έχουν αισθήσεις και τις βίαιες αποσπάσεις των ψυχών τους, τις θεωρούσαν μιασματα πολύ περισσότερο, πίστευαν ότι το πλήρες αισθήσεων σώμα, όταν αποστερείται την αίσθηση και νεκρώνεται, αφομοιώνεται προς την αισθαντική δύναμη εκείνου που είναι ζωντανός και το τρώγει. Γι αυτό η αγνότητα, σύμφωνα με όλα τα κριτηρια, συνίσταται στην απόσταση και την αποχή από τα πολλά και ενάντια, και στην επιλογή και αποδοχή των οικείων και καταλλήλων για μας ειδών.»